وقتی اولین بار دیدمش تنها بود تنهای تنها هیچوقت حرف نمی زد در اثر یک سکته قوه ی تکلمش را از دست داده بود. در جمع هم تنها بود چرا هیچوقت سعی نکردم با او ارتباط برقرار کنم؟! وقتی آخرین بار دیدمش تنها بود تنهای تنها دستگاههای متعددی به او وصل بود تپش قلبش را نشان می داد و نبضش را. موقع خداحافظی مثل همیشه دستهایش را بالا برد و چشمهایش را بست همین! همیشه همین بود در همین حد سلام را جواب می داد پذیرایی می کرد و خداحافظی. جز یکی دو بار هیچوقت لبخندی از او ندیدم. حتی یکبار که مهمان من بود حرفهایش را نه درددلهایش را می خواست بفهماند و من نمی فهمیدم ولی می گفتم بله می دانم. و امروز نفسهای آخر را کشید بعد از 17 سال سکوت. حرفهای این 17 سال را هیچکس از او نشنید و هیچکس نفهمید که چقدر درد را تحمل می کند. به همین راحتی تمام شد یک زندگی تمام شد.